Zes over half één

Het is zes over half één. Mijn ouders zijn terug van het kerstdiner, mijn broertje was bij zijn vriendin en ik was vanavond gewoon thuis, heb Pirates of the Caribbean gekeken, deel 2. In mijn eentje. Lekker eenzaam, hoor ik u denken, maar bij die films is dat nodig. Als je niet elke zin aandachtig in je opneemt, snap je er niets van. Dat heb ik tenminste. Ik had toch niets te doen, dus waarom ook niet. Leek me interessanter dan het politieke jaaroverzicht kijken.

Waar was ik, zes over half één. Ik loop naar boven en zet mijn laptopje op m’n bureau. Buiten hoor ik één vogel, die om de paar seconden tjilpt. “Tjilp, tjilp.”

Ik laat de radio maar even uitstaan en loop naar het raam. Natuurlijk niets te zien. Ik ben geen vogelkenner, maar ik hou gewoon van naar buiten kijken. Kijken wat de rest van de wereld doet.

Ik bedenk me dat ik niet voor altijd uit dat raam naar buiten zal kijken. Dat wist ik altijd al, maar nu wordt dat opeens concreet. Vandaag is de fotograaf geweest om foto’s van het huis te maken voor op de website. Ja, we gaan verhuizen.

Mijn moeder heeft een nieuwe baan in Amersfoort bij de Johanneskerk. Ik weet het sinds 2 oktober, toen was het al zo goed als rond. We blijven zeker nog tot de zomer in Oss wonen, Marc maakt zijn middelbare school gewoon hier af. Als, als we het huis kunnen verkopen verhuizen we in de zomervakantie.

Wat ik dan doe zie ik tegen die tijd wel: op kamers in Tilburg, elke dag op en neer reizen of overstappen naar de Hogeschool Utrecht. Alles op z’n tijd. Wat ik ervan vind: ik hou van nieuwe dingen.

Toch is het een gek idee, verhuizen. Ik heb het al drie keer eerder gedaan: in 1995 van Rijswijk naar Hoek van Holland. In de zomer van 2000 van ‘Hoek’ naar een huurhuis hier in Oss en drie maanden later naar waar we nu wonen. Ik weet nog wel een beetje hoe het gaat. Je hele hebben en houwen in dozen, verhuizers stoppen de helft verkeerd weg, en toch vind je alles op een dag weer terug. Je verlaat de plek waar je bent opgegroeid.

Ik heb alvast wat dingen opgeruimd, mijn ‘archief’ bijvoorbeeld. Schriftjes, tekeningen en boeken van vroeger die ik bijna allemaal bewaard heb. Van de kleuterschool tot de middelbare school. Het is ontzettend leuk om weer eens te zien. Moet je ook eens doen, oude dozen openen. Gewoon voor de lol, de nostalgie!

Het is inmiddels 8 voor één. De vogel tjilpt nog steeds. Ik leg zometeen mijn telefoon aan de oplader en m’n portemonnee en bril op mijn bureau. Ik was me, lees nog wat in de autobiografie van Nelson Mandela en val in slaap.

Morgen word ik wakker om een uur of acht – ik ben niet zo’n uitslaper, met Serious Request. Het leven is mooi.

Serious Radio, Serious Request

Een van de mooiste weken van het jaar is aangebroken; de week vlak voor kerst. Wat betekent dat in huize Smedema: de kerstboom wordt neergezet, de laatste vakjes van de Adventskalender gaan open en het hele huis ruikt naar chocola, amandelen of ander lekker kerstgebak. Maar bovenal: Op tv staat 3fm aan. Inderdaad: Serious Request.

3 dj’s die 6 dagen lang in een glazen huis platen draaien voor het goede doel. Hoe simpel kan het zijn? Mensen betalen, zeg, een tientje voor hun favoriete plaat of kopen artikelen op de veiling of in de webshop.

Door het hele land helpen mensen mee. Kinderen verkopen koekjes, mensen bouwen zelf een glazen huis, wandelen van heinde en verre naar Leiden, zamalen statiegeld in, knopen honderen bh's aan elkaar, je kun het zo creatief niet bedenken. En het is allemaal geweldig.

Gerard, Timur en Coen zijn blij met elke euro. Blij met een schoolklas die €250 doneert, blij met een studentengroep die €3000 doneert. Maar vooral met kinderen die hun spaarpotje legen, en daarmee €30, €40 geven. Prachtig toch, dat zijn de mooiste donanties.

Je voelt je gezelligheid als je luistert en kijkt. ’s Ochtends tijdens het ontbijt op tv, een bijna leeg plein, relaxed radio maken met de slaapgast. Eeen heerlijk ochtendgevoel. Als je je dag daarmee begint krijg je zin in die dag. Dan wil je wat doen, jezelf nuttig maken. Voor Serious Request, maar ook voor jezelf. Dingen die je normaal zou uitstellen, doe je dan.

Je krijgt energie om alles wat je voor de vakantie af wil hebben ook écht daadwerkelijk te doen. Zin om alvast de kerstinkopen te doen voor alle ragout en kalkoenen op zijn. Om de laatste kerstkaarten te versturen en nog even het huis op te ruimen.

Tot twee jaar terug doneerde de overheid ook voor Serious Request. Soms een vast bedrag, soms verdubbelden ze het. Vorig jaar bleek dat ze niks zouden geven. En toch, ook zonder die miljoenen van ‘Den Haag’ werd een recordbedrag gehaald van €7.135.707. Een schitterende slag in de richting van Rutte en zijn vrienden. Die overheid hebben we niet nodig om deze actie tot een enorm succes te maken. Dat doen we lekker zelf.

Ik zou zeggen: kijk nog even in de portomonee of op de bankrekening en geeft allen gul.
Oh ja, geniet nog even van deze heerlijke week. Doen hé!

Fijne kerstdagen!

Magdalena Neuner, koningin in de sneeuw

Lieve Magdalena,

24 ben je pas, maar wel de beste biatlete ter wereld. En nu al kondig je je afscheid aan, na dit seizoen stop je.

Weet je, biatlon is maar een kleine sport hier in Nederland. Wij hebben sowieso weinig met wintersport. Ja, schaatsen natuurlijk en één keer per jaar schansspringen in Garmisch-Partenkirchen op nieuwjaarsdag. Maar verder, niks hoor. Om jou te zien schitteren moet je naar ARD of ZDF. Van die mooie live-uitzendingen op, bijvoorbeeld, donderdagavond. Verse sneeuw, dik ingepakte mensen, glühwein. Je voelt de gezelligheid in je huiskamer, zelfs bij een wereldbekerwedstrijd. Daar kunnen we bij het schaatsen nog wat van leren.

Vorig jaar won je in Vancouver twee maal goud en één keer zilver! Dat lukte zelfs onze held Sven Kramer niet, maar enfin, dat verhaal ken je vast, hoef ik niet uit te leggen.

Je duels met Kuzmina in Canada waren prachtig om te zien. Op de 7.5km sprint ‘verloor’ je nog, daarna won je goud op de achtervolging en op de 10km massastart. Langlaufen gaat je toch wel goed af, het schieten nu ook, goud!

Na die drie medailles deed je iets wat maar heel weinig topsporters je na kunnen doen. Je stond je plaats in de estafette af aan een ander, Martina Beck, voor haar de laatste kans op een medaille. Voor die topprestatie, want dat is het, kreeg je de Fair-Play-Plakette. Oké, die Olympische titels zijn mooier, maar deze telt zeker mee. Jij ziet de menselijke kant van topsport. Je denkt niet alleen aan jezelf, ook aan de ander, het gevoel voor ‘teamgeist’. Heel knap!

Genieten, dat was het en dat is het nog steeds. Je goudblonde haar en blauwe ogen schiteren mooi in de sneeuw en je interviews zijn zo leuk, met dat Zuid-Duitse accent. Prachtig om naar te kijken.

Nu ga je stoppen, 24 jaar, 25 in maart. Je hebt het gevoel dat je alles bereikt hebt, en gelijk heb je! 2 Olympische titels, 10 wereldtitels, 2 keer de ‘gesamtweltcup’ gewonnen. Als je niet meer genoeg motivatie hebt moet je lekker stoppen. Dingen doen die wij ‘gewone’ mensen ook doen. Neem je leven terug wanneer jij dat wil, niet wanneer wij dat willen. Je wil gewoon met je vriend in Wallgau wonen. Doen, echt waar! 

Ga na je laatste wedstrijd maar rustig op vakantie, lekker niks, op een strand liggen luieren. Vooruitkijken naar de toekomst, maar blijf alsjeblieft ook achteromkijken, naar als dat moois dat je gepresteerd hebt.

We zullen je missen.

Groetjes!

 

Van Charkiv & Lviv naar Kiev

Een Sinterklaasweekend kan eigenlijk niet mooier beginnen. Denemarken, Duitsland en Portugal.

Van Marwijk moet de perfecte selectie samenstellen. Vooral veel overleggen met adviseurs als Philip Cocu, Kees Jansma, Frank de Boer. En dan maakt hij die selectie bekend aan een tafel waar al die adviseurs naast hem zitten. We klagen niet. Bert Maalderink stelt wat vragen over de verrassingen in de selectie en de verrassende thuisblijvers. Vragen die Bert goed beantwoordt. Geen gezeur verder, lekker laten voorbereiden die spelers.

Bij de besloten trainingen in Krakau probeert Maalderink steeds een hoekje van het veld in beeld te brengen, en het lukt hem. We weten (denken te weten) wat de opstelling wordt en ook daar zijn we allemaal tevreden mee. Geen gezeur van Hugo Borst, Johan Derksen of weet ik wie. Gewoon niet.

We gaan beginnen. Van Denemarken winnen we, 3-0. Het spel was goed en er was plezier bij de spelers. Later die avond wint Duitsland met dezelfde cijfers van Portugal, met even attractief voetbal. Özil en Götze waren geweldig en namen het hele team daarin mee. Cristiano Ronaldo speelde niet goed en baalt daar overduidelijk van.

Nederland-Duitsland: 2-2. We zijn ontzettend aan elkaar gewaagd, het was zwaar, maar Nederland sleept er een punt uit. Geen gezeur op het veld, geen aanstellerij, gewoon een ouderwets mooie pot voetbal. En na afloop geeft iedereen elkaar netjes een hand. Iedereen. Portugal wint moet moeite van Denemarken, 2-1. Ronaldo raakt meer en meer gefrustreerd en ontsnapt aan rood.

Gelijk spelen tegen Portugal is voldoende voor een plaats in de kwartfinale. Dat doen we. In de eerste helft speelt niemand echt niet goed, maar het is vriendelijk. In de tweede helft is het vuurwerk. Na 45 spannende minuten staat 1-1 en is Ronaldo met direct rood van het veld gestuurd. Duitsland rolt Denemarken met 4-1 op. Heerlijk voetbal, vooral van Götze en Schürrle.

Nederland in de kwartfinale tegen Rusland van Dick Advocaat en dit keer winnen we, 3-0. Werkelijk met oogstrelend voetbal, zo heerlijk m naar te kijken. Duitsland wint in een heksenketel van Polen, 3-1.

Halve finale Nederland-Spanje! Spanje werd eerste in groep C en schakelde in de kwartfinale Frankrijk uit, maar het ging allemaal niet van harte. We willen koste wat kost winnen en het lukt, 3-2. Robben scoort vlak voor tijd na een solo van 30 meter met een stiftje over Casillas de derde goal voor Oranje. Het was vreselijk spannend, maar we hebben revanche voor Johannesburg.

Duitsland schakelt Engeland uit, dit keer zonder arbitrale fouten, met 2-0. Gewoon goed, en heel leuk om naar te kijken. Müller scoort twee maal.

Finale Nederland-Duitsland. Het is de allermooiste wedstrijd in jaren en jaren, een vriendelijk strijd op het middenveld, geen kaarten, geen vieze overtredingen. 1-0 door Kuyt, 1-1 door Klose in de 85e minuut. 1-1 na negentig minuten en dan... in de verlening, dan...

Ach, dat zien we dan wel. 1 juli, in Kiev.

Sven Kramer, fenomenaal

Sven Kramer is misschien wel de allerbeste schaatser aller tijden. Hoe kun je hem in iets meer dan 400 woorden beschrijven? Niet. Ik ga het maar proberen met paar een bijzondere wedstrijden in zijn carrière:

11 februari 2007, WK Allround in Heerenveen. Sven Kramer staat op het punt het toernooi te winnen en ligt op de 10 km zelfs voor op ‘schema wereldrecord’, wat op een laaglandbaan echt bijna onmogelijk is. Een paar ronden voor het einde houdt Gerard Kemkers een blaadje omhoog met de handgeschreven tekst ‘wereldrecord’. Kramer schud zijn hoofd. (Hij kon het niet lezen.) Het wereldrecord kwam er wel: 12.49.88. Een fenomenale tijd,  hij werd wereldkampioen allround, 20 jaar jong.

10 november 2007. Kramer verzuimt in Salt Lake het wereldrecord 5 km te verbreken, hij is te laconiek. In de rit na hem lukt het Fabris wel, Kramer is woedend op zichzelf . Een week later, 17 november, neemt hij revanche met een fantastische race. Hij verplettert Fabris’ wereldrecord met 4 seconden. Onvoorstelbaar hoe Kramer frustratie en woede in zo’n perfecte race kan omzetten. Een rit die het terugkijken op youtube meer dan waard is: http://www.youtube.com/watch?v=Z0ne-764aZY. Wow.

Op 14 november 2009 flikt hij in Thialf iets wat zijn heerschappij van de jaren ervoor (tussen 2007 en 2009 wint hij 12 wereldtitels) onderschrijft. In de laatste rit van de 5 km tegen Bøkko rijd hij drie rondjes voor het einde de derde tijd en lijkt hij te gaan verliezen. Maar dan gaat hij los. Hij blijft Bøkko bij de kruising na 4200 meter nét voor, klopt de Noor en houd op Bob de Jong uiteindelijk 0.09 seconde over. Ook dit is echt gaaf om te zien: http://www.youtube.com/watch?v=5qoLcnPwVBo Het perfecte voorbeeld van doorzettingsvermogen en wilskracht.

Op 13 februari 2010 wint hij na een uitstekende race Olympisch goud op de 5 km. Iedereen verwachte het, maar hij moest het maar waarmaken. Hij deed het geweldig!

Op de 10km ging het mis. Ik ga het niet uitleggen, dat is te pijnlijk. Ja, nog steeds.

Een maand later won hij in Thialf nog even tussendoor het WK Allround. Maar makkelijk ging het niet. Daarna lag hij er een jaar lang uit met een blessure.

Nu is hij terug. Met een derde plaats op de 5 en 10 km tijdens het NK Afstanden een hele goede rentree. Maar met brons was hij niet tevreden. Natuurlijk niet. Een van die medailles gaf hij gewoon weg. Hij houd niet van brons, en nog veel minder van zilver. Alleen goud telt.

De koning is terug in zijn kasteel. De vraag is wanneer hij weer op de troon zit.

Die Mannschaft - Oranje

Je hebt van die mooie affiches in de voetballerij. Neem Brazilië-Duitsland, Argentinië-Spanje of Engeland-Frankrijk. Allemaal leuk, maar er is één affiche dat boven alle andere uitsteekt: Duitsland tegen Nederland.

Op een spandoek tijdens de laatste ontmoeting in 2005 in Rotterdam: stond geschreven:

'3x Europees kampioen, 3x wereldkampioen. En jullie?'

Gezonde rivaliteit. Bij de meeste fans is daar tegenwoordig sprake van. Gelukkig maar. Ik snap best dat mensen nog de pijn van ’74 voelen of de trots van ’88 en misschien ook nog wel woede van 40-45, maar dat is nu verleden tijd. Vooral dat laatste.

Met een Nederlandse vader en een Duitse moeder is deze wedstrijd voor mij onwijs bijzonder. Al jaren wordt mij gevraagd voor wie ik nou eigenlijk ben. Logische vraag, maar niet makkelijk te beantwoorden. Ik heb gemerkt dat het bij de grote toernooien beide landen het verste komen als ik evenveel voor ‘Oranje’ als ‘Die Mannschaft’ ben. In 2004 was ik vooral voor Duitsland (geen successen) en 2006 vooral voor Nederland. Duitsland werd toen derde in eigen land, maar meer ook niet. In 2008 was ik al meer voor alle twee de landen en dat werkte redelijk goed. Nederland speelde fantastisch in de poulefase, Duitsland haalde de finale.

Vorig jaar in Zuid-Afrika lukte het al bijna om de droomfinale te krijgen. Eén kopbal van Puyol verpeste alles. Maar een tweede en derde plek op een wereldkampioenschap is alles behalve slecht.

Volgend jaar zal ik echt 50:50 moeten denken, alleen dan kan die finale er komen. En toch gaat mijn voorkeur altijd net even iets meer uit naar Duitsland. Waarom weet ik eigenlijk niet. Ik heb altijd in Nederland gewoond, maar ik heb wat meer sympathie voor Duitsland. En omdat iedereen op school al voor Nederland is, ben ik dat vaak niet. Moet ik volgend jaar maar niet doen. Gewoon 50:50, dan moet het lukken.

De droomfinale. Nederland-Duitsland op 1 juli in Kiev. Ik hoop het zo. En als het niet lukt, dan maar in 2014 in Rio of 2016. Desnoods 2018. Als het maar een keer gebeurd.

En wanneer het zo ver is zitten miljoenen Nederlanders en nog veel meer Duitsers te hopen dat hun land kampioen wordt. Ik zit dan lekker op de bank, benen op de poef, wat drinken en chips erbij en het maakt me niks uit wie er wint. Wat moet dat heerlijk zijn.

En vanavond: ik denk 3-1 voor Duitsland.

Die hebben Özil.

We gaan beginnen

Ergens half september begint het, ik zoek op internet data van het NK Afstanden. Hopelijk al het laatste weekend van oktober, weekje later mag ook. En dan verder zoeken: hoeveel word cups zijn er, waar en wanneer zijn de grote toernooien, wordt er in Noord-Amerika gereden, wat wordt er verreden in Thialf, dat soort vragen.

Op de site van de ISU de wereldrecords maar weer eens opzoeken. ‘Goh, da’s ook al oud, of, oh ja, mooie race was dat’, altijd weer leuk om te zien. Daar staat ook altijd al waar de grote toernooien de komende jaren verreden worden. Heb ik nog niks aan, zal ik vast vergeten, maar toch wil ik het gewoon gezien hebben.

De week voor het NK komt de schaatssfeer langzaam los: de schaatsspecial van de NUsport komt uit, er staan interviews in de krant, de kalender van dit seizoen en de samenstelling van de ploegen erbij , er komen filmpjes op nos.nl, de favorieten zeggen dat ze er zin in hebben, pushen zichzelf in de favorietenrol of vinden zich juist de underdog. Het is allemaal leuk om te zien en te lezen, maar het is wachten op vrijdag, tot een uur of 4, 5. Kijken in de omroepgids hoe laat de NOS begint op Nederland 1.

Dan wordt het vrijdag. ’s Ochtends even naar teletekstpagina 224 om te kijken of de tijd ik die eerder zag klopt. Ja? Mooi zo.

Ik kom thuis uit school. Ik maak een mok warme chocolademelk, pak wat chocoladepepernoten (mits het november is), ga op de poef zitten, recht voor de tv op zo’n 2 meter en zet Nederland 1 aan. Even nog wat interviews en sfeerbeelden uit Thialf en dan komen de verlossende woorden: Naar de start. Klaar?

Een schot en ze zijn vertrokken.

We zijn begonnen!

S7 nach Potsdam

Wanneer we vanuit Marzahn naar de stad gaan pakken we altijd de S-Bahn. Rood-gele treinen die boven de grond rijden en om de paar minuten stoppen. We rijden vaak tot aan Hauptbahnhof. (of stappen eerder uit.) Idioot als ik ben weet ik ondertussen dat het tot ‘Berlin HBF’ 14 haltes zijn. (Marzahn meegerekend).

In Marzahn stap je altijd in de S7, die uit Ahrensfelde komt en naar Potsdam gaat. De eerste haltes zijn Poelschaustraße, Springpfhul en Friedrichsfelde Ost. Die zijn niet zo spectaculair. De volgende, Lichtenberg, al meer. Daar vandaan rijden landelijke treinen en daar staan mooie oude treinen uit de DDR die niet meer gebruikt worden. Daarna gaat het via Nöldnerplatz naar Ostkreuz.

Ostkreuz is een mooi oud station met klassieke klinkertjes op het perron. Het ligt op de S-Bahnring. Op die ring liggen o.a ook Westkreuz, Südkreuz en … Gesundbrunnen?! Vraag niet waarom.
We gaan verder naar Warschauer Straße. Daar komt de Fernsehturm langzaam in zicht. Er  wordt trouwens echt al jaren gebouwd. Ostbahnhof volgt, ook een nationaal station. Toen we een paar jaar geleden wel eens met de trein kwamen stapten we daar altijd uit, opa haalde ons daar dan op.

Hierna komt Jannowitzbrücke. Niet heel spannend, de Fersehturm komt wel steeds dichterbij. Dan wordt het leuk: Alexanderplatz. Op dit station is een heerlijke crêpeszaak en ijssalon. Op het plein staan de Fernsehturm en de Weltzeituhr. Zo als de naam zegt, een klok met de tijden van vele plaatsen op aarde. Bij de ingang staan ook altijd  Bradwurstverkopers en er staat een mooi winkelcentrum bij, Alexa.

We gaan verder naar Hackescher Markt, wat vroeger Marx-Engelsplatz heette. Karl Marx en Friedrich Engels zijn bedenkers van het communisme. We zijn dus nog in het oude oosten. Maar niet lang meer, het laatste station van het vroegere Oost-Berlijn komt nu, Friedrichstraße. Hier zwaaide mijn moeder mijn vader altijd uit als hij weer naar Nederland ging. Dat je hier tegenwoordig gewoon door kan rijden, is voor veel Berlijners nog steeds bijzonder.

We gaan naar het laatste station van deze reis, Hauptbahnhof. Een prachtig modern station met 5 etages aan sporen en enorm veel winkels: Souvenirwinkels, kledingwinkels en vooral eetzaken. Van deze eetzaken zijn de bakkers het leukst. De ‘Kuchen’ die je overal kunt krijgen is heerlijk om langs te lopen en omwijs lekker om te halen. Smullen maar! 

Marzahn

Berlijn is voor mij een hele bijzondere stad, dit is de 32^e keer dat ik er ben. Eigenlijk moet ik Marzahn schrijven, het stadsdeel waar mijn oma woont. Het ligt in het noordoosten en behoorde vroeger, toen de muur er nog stond tot Oost-Berlijn, het deel ‘van de Russen’.

Het is een wijk die ietwat troosteloos overkomt, de mensen zijn wat somber, leven misschien nog voor hun gevoel in de DDR. Er staan grote ‘DDR flats’ en de wegen en meeste gebouwen zien er net zo uit als in Praag en Roemenië; typisch Oost-Europees.

Sinds een jaar of wat staat er een nieuw winkelcentrum, Eastgate. Een mooi groot centrum waar we altijd wel shoppen en vooral ‘einkaufen machen’ voor oma. Er is bijna elk soort winkel (behalve een echte sportzaak) en er hang altijd een gezellige, typisch Duitse sfeer.

Mijn oma woont al haar hele leven hier in Marzahn. Haar ouders hadden een bakkerij die na de oorlog is gestopt. Ze woonde met mijn opa tot 2006 in dat grote, oude huis. Toen ze merkten dat het te groot voor ze werd hebben ze op een stuk land erachter (bezit van mijn moeder, lang verhaal) een nieuw huis gebouwd. Er hangt dezelfde gezellige en ‘gemüdliche’ sfeer als in het oude huis.

De sfeer, de geur en de spullen betekenen veel voor me. De klassieke grote klok met zijn typische gong bijvoorbeeld, en de ‘eierkocher’ waar ik als kind altijd mee speelde. Het familieboek waar mijn opa alle verjaardagen in bijhield (hij is in februari van dit jaar overleden) en de ‘Kaffee mit Kuchen’ elke dag rond half 5 horen voor mij echt bij de dagen van het jaar die we hier zijn.

In de tuin tussen het huis van mijn oma en dat van mijn oom staat een stalen constructie met een basket, een soort van doel en een schommel. Elke keer, ook nu nog, schommel ik daar. Ook als zeventienjarige student nog af en toe en dan kijk ik naar de lucht, naar het huis en de bomen. Ik denk aan wat ik er heb meegemaakt en denk aan de toekomst.

Kon het maar blijven zoals het altijd is (was)…

Maar de tijd staat hier niet stil, en toch gaat hij niet zo snel als thuis. Hij kiest zijn eigen tempo. In sommige gevallen gaat hij in een paar maanden 10 jaar vooruit, in andere blijft hij jaren staan. Heerlijk.

Het is maar een televisieprijs

Tja. Het leek dan toch te gaan lukken. Een mooi optreden bij De Wereld Draait Door, de deelnemers voor volgend jaar officieel bekend gemaakt, die nieuwe ‘trailer’ laten zien.

Zelfs Sinterklaas gunde ze de ring.

Het mocht allemaal niet baten. Wie is de Mol? heeft de Televizier Ring weer niet gewonnen. En dat is jammer. Felicitaties aan Voetbal International.

Maar daar moeten we het dan ook bij laten. Er zijn toch veel belangrijkere dingen in de wereld dan de verkiezing van de Televizier Ring. In Libië zijn ze na 42 jaar(!) een dictator kwijt, de NAVO heeft zijn mandaat wellicht overschreden, opstanden in Jemen en Syrië de Euro moet gered worden, landen dreigen failliet te gaan. En wij hebben het over een televisieprijs.

Allemaal leuk hoor, die ring, die avond in Carré. Ik zou er ook wel eens willen zijn, daar niet van. Maar laten we dit vanmiddag weer vergeten, het er maandag (na de vakantie) in het rondje nieuws heel even over hebben en dan weer overgaan op de orde van de dag. En volgend jaar, ergens in oktober, weer één avond ‘in de ban’ zijn van de Televizier Ring. Een avond. Niet langer.

Eh, nou, nog één dingetje dan, een oproep aan de AVRO: Zend Wie is de Mol? later in het jaar uit of verplaats het gala naar april. Dan leeft het programma in het land. En winnen ze zeker!

Gouden Ring

Het is weer tijd voor het Televizierring Gala. Ik hoef niet te trainen en ik ben niet op vakantie dus ik kan hem weer eens kijken, heerlijk. En ik hoef me niet eens druk te maken om wie de ring wint, want dat maakt me dit jaar niks uit. Alle drie de programma’s mogen winnen van mij.

Ja, zelfs Voetbal International. Afgelopen jaar had ik nog een pesthekel aan dat programma, dat slappe geouwehoer met de platte René en zuurpruim Johan, bah. Maar ik ben dat leren waarderen. René heeft veel verstand van voetbal, hij is niet alleen maar een clown. Hij heeft het daarom ook weleens moeilijk met zichzelf, dat vertelde Johan Derksen in Kwestie van Kiezen, waar hij openhartig over zichzelf, René, voetbal, en muziek vertelde. Ik heb respect voor beide mannen. Ze zien in dat voetbal niet het belangrijkste in het leven is, verre van zelfs. Het is leuk om over te praten, maar er is meer. Ik gun het ze, alleen al daarom.

Tja, The Voice of Holland. Het is onwijs knap hoe RTL toch weer een succesvolle talentenjacht heeft weten te bedenken. Vorig jaar was het een hit en nu, in seizoen 2, heeft het programma weer miljoenen kijkers. Maar kijkcijfers winnen niet altijd, kijk naar Boer zoekt Vrouw. Toch geef ik The Voice een goede kans, ze weten precies hoe ze iedereen in beeld moeten brengen, dat maakt het zo leuk om naar te kijken. Z´on succesprogramma, het zou me niks verbazen.

Als je het hebt over een succesprogramma: Wie is de Mol?. Al 11 jaar lang een enorm succes, hét onderwerp in de pauzes op school, 10 weken lang. Iedereen ziet weer iets anders, iedereen heeft een andere theorie. En het is, bijna altijd, diegene van wie je het niet verwacht. (Bij mij tenminste…) De spanning bij elke executie weer, ze winnen die gouden ring toch wel dit jaar?!

Nee, ik vrees van niet. (Ja, ik heb toch een lichte voorkeur voor Wie is de Mol) Het is te lang geleden. Januari tot maart, dat is te ver van oktober af. De Mol leeft niet nu, niemand heeft het erover ‘op straat’. De andere twee genomineerden hebben veel meer aandacht, die lopen nu volop.

Ik voorspel: The Voice wint.

En Johan Derksen wint de zilveren ster. Ook al komt hij niet.

Desmond Tutu, 80.

“Religion is morally neutral like, say, a knife. When you use it to cut sandwiches, then a knife is a good thing; but if you use it to stick in someone’s guts, then it is a bad thing.”

Zomaar een van de uitspraken van Desmond Tutu, aartsbisschop van Zuid-Afrika.

Desmond Tutu is een held. Een van de belangrijkste voorvechters in de strijd tegen de apartheid in Zuid-Afrika, waar hij in 1984 de Nobelprijs voor de Vrede voor kreeg.

In 1995 werd hij voorzitter van de waarheids- en verzoeningcommissie. Een commissie met grote doelstellingen: De grove mensenrechtenschendingen tijdens de apartheid aan het licht brengen, de daders amnestie verlenen (vergeven) en de slachtoffers in hun waarde herstellen.  (met dank aan Wikipedia en de Rough Guide Zuid-Afrika)

Tutu zei eens: "Beter dan gerechtigheid in de vorm van vergelding is gerechtigheid die tot verzoening leidt". Prachtig. Vergeven wat de ander deed en samen verder leven. Het is onwijs knap dat Tutu dit heeft gedaan. De blanken hebben hem en ‘zijn mensen’ jarenlang onderdrukt en dan ze dan toch vergeven. Daardoor is Zuid-Afrika geworden wat het nu is. Een land met nog steeds problemen, maar waar zwart en blank mét elkaar kunnen leven, in plaats van naast elkaar.

Aanstaande vrijdag wordt hij 80, Desmond Tutu. Voor zijn verjaardag heeft hij de Dalai Lama uitgenodigd, de spiritueel leider van Tibet. De Dalai Lama, nog zo iemand die de ander iets kan vergeven.

Maar hij mag niet komen, de Zuid-Afrikaanse regering heeft hem zijn visum geweigerd. En wel hierom: Zuid-Afrika heeft goede economische contacten met China. En China moet niets van de Dalai Lama hebben. Als Zuid-Afrika de Tibetaan toelaat, staat die contacten op scherp, en dat zou niet gunstig zijn voor de economie van het Afrikaanse land.

Verschrikkelijk. Ik kan het niet zo mooi zeggen als Jan Mulder, maar ik bedoel hetzelfde. Desmond Tutu en de Dalai Lama zijn mensen die de wereld verder kunnen helpen, gewoon menselijk, door te praten. Mensen die anderen kunnen insprieren.  Dat de handelsrelaties belangrijker zijn dan contact tussen mensen is, tja, hoe zal ik het noemen? Dramatisch. (op z’n Mulders, dan hè)

Tutu noemde de regering in deze zaak erger dan de apartheidsregering. En dat is nogal wat. Gaat hij hierin te ver? Nou, misschien, maar eigenlijk ik vind van niet. Het niet toelaten van een vriend van een van je grootste inwoners om economische redenen is onmogelijk. Zeker als die vriend de Dalai Lama is.

Maar laten we de regering dit over een tijdje ook vergeven, zoals Desmond Tutu ook in de deed in de commissie. Maar nu nog niet. Nu is het nog te erg. De Dalai Lama weigeren, poeh.

(Ik had eigenlijk een, soort van, column over de verjaardagskwestie van Tutu willen schrijven, het is meer een ode aan de beste man geworden. Ik laat het zo.)

Subway

Van de zomer was ik in New York, met mijn vader en opa. En in New York is alles groter en gaat alles sneller. Zo ook het bestellen van een broodje. We liepen van  Ground Zero naar Wall Street en ergens onderweg zagen we een Subway. Het was lunchtijd dus ach, waarom niet.

Toen we binnenkwamen was het druk. Heel druk. New Yorks druk. Ik probeerde te begrijpen hoe je zo’n broodje moest bestellen, dat had ik nog nooit eerder gedaan  en ik kreeg dat toch aardig in de gaten. Dacht ik. Toen we aan de beurt waren ging het natuurlijk toch net iets te snel, zoals alles in de VS. ´What kindda bread do you want, Swiss or Italian?’, vroeg de man met een rauwe Amerikaanse stem. ‘Eh eh, Swiss please’, stamelde ik. Waarom weet ik niet, vind Zwitserland mooier dan Italië, daarom misschien.  

Daarna moet je in een halve seconde de ‘normaalste’ kaas en ham uitzoeken zoeken en aanwijzen. Even pauze en tijd voor de groente, en dat gaat het weer. Hup, in sneltreinvaart 3, 4 groentes uitzoeken, de mayonaise aanwijzen en betalen. ‘Next please!’

Maar het was heerlijk!

Van de week in Tilburg was  ik weer in een Subway. Eerst helemaal niet van plan om wat te halen, maar de geur en sfeer deden me denk aan New York en zo kreeg ik toch opeens honger. Zo ben ik dan wel weer.

Wat is dat relaxed zeg, in Nederland. Je kunt in alle rust kijken wat voor soort brood je wil, welk formaat, welke soort kaas, kip of ham. Ze vragen zelfs of je hem warm moeten maken, wat een service! Lekker wat groente uitzoeken, wat kruiden. Alleen jammer dat ze er teveel mayonaise opgooien, maar dat doen ze overal, dus ach.

Ja, ik ben een fan geworden . Als ik nog eens in New York ben, ga ik weer naar een Subway en zal ik voorbereid zijn. Hoe snel ze alles ook willen weten, ik zorg dat ik net zo snel antwoord. En dat ik daarna weer net kan genieten als toen. Heerlijk! 

Eindelijk begonnen!!

Eindelijk, na maanden van uitstellerij heb ik dan toch een blog aangemaakt.
Ik zal om de zoveel tjd een bericht/column plaatsen over nieuws, sport en achtergronden.
Hopelijk is het leuk om te lezen.

Veel leesplezier!

Joost