Van de zomer was ik in New York, met mijn vader en opa. En in New York is alles groter en gaat alles sneller. Zo ook het bestellen van een broodje. We liepen van Ground Zero naar Wall Street en ergens onderweg zagen we een Subway. Het was lunchtijd dus ach, waarom niet.
Toen we binnenkwamen was het druk. Heel druk. New Yorks druk. Ik probeerde te begrijpen hoe je zo’n broodje moest bestellen, dat had ik nog nooit eerder gedaan en ik kreeg dat toch aardig in de gaten. Dacht ik. Toen we aan de beurt waren ging het natuurlijk toch net iets te snel, zoals alles in de VS. ´What kindda bread do you want, Swiss or Italian?’, vroeg de man met een rauwe Amerikaanse stem. ‘Eh eh, Swiss please’, stamelde ik. Waarom weet ik niet, vind Zwitserland mooier dan Italië, daarom misschien.
Daarna moet je in een halve seconde de ‘normaalste’ kaas en ham uitzoeken zoeken en aanwijzen. Even pauze en tijd voor de groente, en dat gaat het weer. Hup, in sneltreinvaart 3, 4 groentes uitzoeken, de mayonaise aanwijzen en betalen. ‘Next please!’
Maar het was heerlijk!
Van de week in Tilburg was ik weer in een Subway. Eerst helemaal niet van plan om wat te halen, maar de geur en sfeer deden me denk aan New York en zo kreeg ik toch opeens honger. Zo ben ik dan wel weer.
Wat is dat relaxed zeg, in Nederland. Je kunt in alle rust kijken wat voor soort brood je wil, welk formaat, welke soort kaas, kip of ham. Ze vragen zelfs of je hem warm moeten maken, wat een service! Lekker wat groente uitzoeken, wat kruiden. Alleen jammer dat ze er teveel mayonaise opgooien, maar dat doen ze overal, dus ach.
Ja, ik ben een fan geworden . Als ik nog eens in New York ben, ga ik weer naar een Subway en zal ik voorbereid zijn. Hoe snel ze alles ook willen weten, ik zorg dat ik net zo snel antwoord. En dat ik daarna weer net kan genieten als toen. Heerlijk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten