Marzahn

Berlijn is voor mij een hele bijzondere stad, dit is de 32^e keer dat ik er ben. Eigenlijk moet ik Marzahn schrijven, het stadsdeel waar mijn oma woont. Het ligt in het noordoosten en behoorde vroeger, toen de muur er nog stond tot Oost-Berlijn, het deel ‘van de Russen’.

Het is een wijk die ietwat troosteloos overkomt, de mensen zijn wat somber, leven misschien nog voor hun gevoel in de DDR. Er staan grote ‘DDR flats’ en de wegen en meeste gebouwen zien er net zo uit als in Praag en Roemenië; typisch Oost-Europees.

Sinds een jaar of wat staat er een nieuw winkelcentrum, Eastgate. Een mooi groot centrum waar we altijd wel shoppen en vooral ‘einkaufen machen’ voor oma. Er is bijna elk soort winkel (behalve een echte sportzaak) en er hang altijd een gezellige, typisch Duitse sfeer.

Mijn oma woont al haar hele leven hier in Marzahn. Haar ouders hadden een bakkerij die na de oorlog is gestopt. Ze woonde met mijn opa tot 2006 in dat grote, oude huis. Toen ze merkten dat het te groot voor ze werd hebben ze op een stuk land erachter (bezit van mijn moeder, lang verhaal) een nieuw huis gebouwd. Er hangt dezelfde gezellige en ‘gemüdliche’ sfeer als in het oude huis.

De sfeer, de geur en de spullen betekenen veel voor me. De klassieke grote klok met zijn typische gong bijvoorbeeld, en de ‘eierkocher’ waar ik als kind altijd mee speelde. Het familieboek waar mijn opa alle verjaardagen in bijhield (hij is in februari van dit jaar overleden) en de ‘Kaffee mit Kuchen’ elke dag rond half 5 horen voor mij echt bij de dagen van het jaar die we hier zijn.

In de tuin tussen het huis van mijn oma en dat van mijn oom staat een stalen constructie met een basket, een soort van doel en een schommel. Elke keer, ook nu nog, schommel ik daar. Ook als zeventienjarige student nog af en toe en dan kijk ik naar de lucht, naar het huis en de bomen. Ik denk aan wat ik er heb meegemaakt en denk aan de toekomst.

Kon het maar blijven zoals het altijd is (was)…

Maar de tijd staat hier niet stil, en toch gaat hij niet zo snel als thuis. Hij kiest zijn eigen tempo. In sommige gevallen gaat hij in een paar maanden 10 jaar vooruit, in andere blijft hij jaren staan. Heerlijk.