Maarten van der Weijden, held

Je ligt eruit. Eeuwig zonde. Ik liep naar mijn kamer en heb je boek weer eens uit de kast gepakt. Je kale hoofd, zo half onder water op de kaft. Je ogen kijken me aan. Ze klampen zich vast aan mijn ogen. Ze laten niet los.

Je bent een held. Je bent een absolute held. Ik had me er zo op verheugd, jij in Wie is de Mol?. Ik hoopte dat je in de finale zou komen en dat je dan zou winnen.

Het mocht niet zo zijn. Aflevering 3, daar stopt voor jou het spel. Veel te vroeg.

Veel te vroeg. Waar heb je dat eerder gehoord? In 2001 kreeg je kanker. Je beschrijft het op een fenomenale wijze in je boek, Beter. Een geweldig boek, waarin je precies je visie op de ziekte én het zwemmen uitlegt. Een hele boeiende visie. Een eigen visie. Ik kan het boek echt aan iedereen aanraden. Schitterend.

Mensen denken vast weleens: Oh, die Maarten van der Weijden had kanker en won daarna hele mooie wedstrijden. Net als Lance Armstrong dus.

Nee. Niet dus. Jij en Lance Armstrong kijken van een totaal andere kant tegen kanker en de rest van het leven aan. Armstrong gelooft in vechten, er keihard voor knokken. Jij niet. Jij gelooft in de wiskunde. ‘Hoe groot is de kans dat…’, dat is jouw manier. Zo keek je ook tegen Wie is de Mol? aan. Theoretisch, door kansberekening.

(Jij en Armstrong hadden in jullie ziekte trouwens één ding gemeen: alles willen weten. Heel veel vragen stellen aan de artsen en verpleegsters. Dat hoort vast bij een topsporter.)

Dat je de mol niet was, dat had ik al snel door. En waarom? Een mol zet een typetje neer. Milouska was in 2006 de naïeve kandidate, Inge in Thailand de hardwerkende kandidate, Dennis was de vriend van iedereen in Mexico.

Jij was gewoon jezelf. Gewoon je eigen wiskundige zelf. Dat doet een mol niet.

Je was ook rete fanatiek. Die fanatieke kandidaten, diegenen die het spel het best kennen zijn ook nooit de mol en nooit de winnaar, kijk maar: Sander de Heer, Toine van Peperstraten, Menno Bentveld, Joris Linssen, Dennis Storm, Anna Drijver. Jij hoort vanaf vanavond in dit illustere rijtje. Het lijstje van winnaars is mooi, maar dit rijtje ook. Hier mag je ook trots op zijn. Heel trots zelfs.

Je ging de strijd aan tegen kanker, later tegen Thomas Lurz en David Davies in Beijing. Beide keren won je. Van de Mol verloor je. Wat geeft het. Die andere twee zijn veel meer waard.

Mart Smeets: gepassioneerd, niet gepensioneerd

Heb je dat parcours van de Vuelta gezien, man, dat wordt vuurwerk. Tien aankomsten bergop, zoiets durven ze in de Tour al jaren niet meer. Van de drie grote rondes zorgt de Vuelta zorgt voor het meeste spektakel. Dat schrijft Mart Smeets in zijn boeken weleens, hij zegt dat die ronde in Nederland veel te…

Mart Smeets. Gisteren werd hij 65, de pensioengerechtigde leeftijd. Maar hij wil niet met pensioen. Pensioen is voor mensen die niet meer willen werken. Mensen die willen werken en kwaliteit leveren moeten blijven werken. Heeft ie al vaak gezegd, ‘de Mart’. En gelijk heeft ie. Als hij er plezier in heeft, moet hij blijven presenteren.

 

Ik heb zes van zijn boeken in m’n kast staan, allemaal sportverhalen. Het mooiste boek is Passie, verhalen uit veertig jaar in de sportjournalistiek. Alleen de titel past al perfect bij hem: passie. Hij schrijft geweldig over de achtergrond van de sport, je wordt helemaal meegesleurd in zijn verhalen. Verhalen over Arie Selinger, ‘De Kneet’, zijn bezoek bij Jan van Beveren, misschien we de beste keeper die ‘we’ ooit hebben gehad. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen. (Sorry, ik kon het niet laten.)

Anyway, zijn boeken, daar had ik het over. Passie is dus mooi, De Lance-factor is ook een geweldig boek. Smeets weet in dat boek alle belangrijke zaken uit het leven van Lance Armstrong uit te lichten en er zijn eigen ervaringen tussen te plaatsen op een manier die je raakt. Armstrong, wel of geen doping? Hij geeft geen oordeel. Hij zet alle feiten onder elkaar, op een hele boeiende manier.

Hij schrijft met emotie. Zijn mooiste verhaal is, als je het mij vraagt, het verhaal over de dood van wielercommentator en vriend Jean Nelissen. Het staat in Top. (2010) Dat verhaal is met zo veel gevoel en passie geschreven. Heel bijzonder om te lezen, ook voor de zoveelste keer.  

Is hij arrogant? Ach, wie is het niet. Ik kan van mezelf niet zeggen dat ik het niet ben. Hij presenteert op zijn eigen manier, op de manier waarvan hij denkt dat het goed is. Op de manier zoals hij het van Bob Spaak geleerd heeft. En daar houd je van, of je houd er niet van. Ik houd ervan.

Echt, Mart Smeets mag nog jarenlang televisie blijven maken. Nog jarenlang de Avondetappe presenteren en nog jarenlang afsluiten met een goed glas wijn op de klanken van Dalida.

Chapeau Mart!

Malle Noren, Koning Kramer

Malle Noren, ze denken dat ze Sven Kramer zijn titel kunnen afpakken. Ha, het idee alleen al. Die woorden kunnen niet eens fatsoenlijk in één zin, ‘Kramer’ en ‘titel afpakken’. Nee, kansloze zaak. Kramer won zoals het Kramer betaamt: koninklijk.

Voor het toernooi duwde hij zichzelf in de underdogrol, zei dat-ie niet echt  tot de favorieten behoorde. Ik denk dat hij zelf wel beter wist. Hoe lager de verwachtingen, hoe mooier het resultaat. Oké, zijn 500m was niet goed, en ja, hij verloor er al achttiende seconde op Blokhuijsen, maar dan moeten er nog drie afstanden gereden worden. Op de 5000m declasseerde hij Verweij in een direct gevecht, zondag op de 1500 deed hij hetzelfde met Blokhuijsen. Twee handen op de rug op het rechte eind, dan voel je je oersterk. Wat nou underdog? Topfavoriet.

Op de 10 km even 1.12 seconde goed maken op Blokhuijsen. Vreemd eigenlijk, zaterdag na de 5000m zei Blokhuijsen dat zijn 10 wel beter is dan die van Kramer, maar na de 1500 was Kramer opeens toch favoriet. Terwijl Kramer dezelfde achterstand had.

Ach, Kramer won de tien kilometer zoals hij dat altijd doet. Afwachten, als zijn tegenstander aanvalt meteen pareren en er dan zelf overheen knallen. Zorgen dat de ander alleen zijn kuiten nog ziet.

Van: bet.nl

Triomfantelijk kwam hij over de finish. Hij wees naar de tribune, volgens Sebastiaan Timmerman naar Erben Wennemars, zijn oud-ploeggenoot. Met een trap naar voren kwam hij over de streep. Niet heel handig, maar ach, wie zou er een probleem van maken? De Noren dus. Die grepen snel naar het reglementenboek. Maar zelf moeten ze toch geweten hebben dat dit geen kickfinish was. Dachten ze werkelijk dat Kramer sneller wilde zijn? Kom nou! Kramer lag er een jaar uit met een mysterieuze blessure, heeft keihard geknokt, kwam terug, en heeft een titel, waar hij 19 maanden op moest wachten. Laat die jongen ook gewoon zijn enthousiasme en emoties uiten.

Wat ik dan wel weer vreemd vind, is waarom Blokhuijsen niet is gediskwalificeerd. Nederlandse prestaties zijn leuk, daar niet van, maar regels zijn nou eenmaal regels, dat hebben we zo afgesproken. In 2009 is Fabris wel uit het EK gehaald door het overschrijden van de lijn. En als Bøkko zoiets gedaan had, dan hadden we toch wel een diskwalificatie willen zien? Zeker als een Nederlander achter hem in het klassement had gestaan.

Nee, dit is niet echt goed voor de schaatssport. Het feit dat Kramer terug op zijn troon zit wel. Heel goed zelfs!