Sven Kramer, fenomenaal

Sven Kramer is misschien wel de allerbeste schaatser aller tijden. Hoe kun je hem in iets meer dan 400 woorden beschrijven? Niet. Ik ga het maar proberen met paar een bijzondere wedstrijden in zijn carrière:

11 februari 2007, WK Allround in Heerenveen. Sven Kramer staat op het punt het toernooi te winnen en ligt op de 10 km zelfs voor op ‘schema wereldrecord’, wat op een laaglandbaan echt bijna onmogelijk is. Een paar ronden voor het einde houdt Gerard Kemkers een blaadje omhoog met de handgeschreven tekst ‘wereldrecord’. Kramer schud zijn hoofd. (Hij kon het niet lezen.) Het wereldrecord kwam er wel: 12.49.88. Een fenomenale tijd,  hij werd wereldkampioen allround, 20 jaar jong.

10 november 2007. Kramer verzuimt in Salt Lake het wereldrecord 5 km te verbreken, hij is te laconiek. In de rit na hem lukt het Fabris wel, Kramer is woedend op zichzelf . Een week later, 17 november, neemt hij revanche met een fantastische race. Hij verplettert Fabris’ wereldrecord met 4 seconden. Onvoorstelbaar hoe Kramer frustratie en woede in zo’n perfecte race kan omzetten. Een rit die het terugkijken op youtube meer dan waard is: http://www.youtube.com/watch?v=Z0ne-764aZY. Wow.

Op 14 november 2009 flikt hij in Thialf iets wat zijn heerschappij van de jaren ervoor (tussen 2007 en 2009 wint hij 12 wereldtitels) onderschrijft. In de laatste rit van de 5 km tegen Bøkko rijd hij drie rondjes voor het einde de derde tijd en lijkt hij te gaan verliezen. Maar dan gaat hij los. Hij blijft Bøkko bij de kruising na 4200 meter nét voor, klopt de Noor en houd op Bob de Jong uiteindelijk 0.09 seconde over. Ook dit is echt gaaf om te zien: http://www.youtube.com/watch?v=5qoLcnPwVBo Het perfecte voorbeeld van doorzettingsvermogen en wilskracht.

Op 13 februari 2010 wint hij na een uitstekende race Olympisch goud op de 5 km. Iedereen verwachte het, maar hij moest het maar waarmaken. Hij deed het geweldig!

Op de 10km ging het mis. Ik ga het niet uitleggen, dat is te pijnlijk. Ja, nog steeds.

Een maand later won hij in Thialf nog even tussendoor het WK Allround. Maar makkelijk ging het niet. Daarna lag hij er een jaar lang uit met een blessure.

Nu is hij terug. Met een derde plaats op de 5 en 10 km tijdens het NK Afstanden een hele goede rentree. Maar met brons was hij niet tevreden. Natuurlijk niet. Een van die medailles gaf hij gewoon weg. Hij houd niet van brons, en nog veel minder van zilver. Alleen goud telt.

De koning is terug in zijn kasteel. De vraag is wanneer hij weer op de troon zit.

Die Mannschaft - Oranje

Je hebt van die mooie affiches in de voetballerij. Neem Brazilië-Duitsland, Argentinië-Spanje of Engeland-Frankrijk. Allemaal leuk, maar er is één affiche dat boven alle andere uitsteekt: Duitsland tegen Nederland.

Op een spandoek tijdens de laatste ontmoeting in 2005 in Rotterdam: stond geschreven:

'3x Europees kampioen, 3x wereldkampioen. En jullie?'

Gezonde rivaliteit. Bij de meeste fans is daar tegenwoordig sprake van. Gelukkig maar. Ik snap best dat mensen nog de pijn van ’74 voelen of de trots van ’88 en misschien ook nog wel woede van 40-45, maar dat is nu verleden tijd. Vooral dat laatste.

Met een Nederlandse vader en een Duitse moeder is deze wedstrijd voor mij onwijs bijzonder. Al jaren wordt mij gevraagd voor wie ik nou eigenlijk ben. Logische vraag, maar niet makkelijk te beantwoorden. Ik heb gemerkt dat het bij de grote toernooien beide landen het verste komen als ik evenveel voor ‘Oranje’ als ‘Die Mannschaft’ ben. In 2004 was ik vooral voor Duitsland (geen successen) en 2006 vooral voor Nederland. Duitsland werd toen derde in eigen land, maar meer ook niet. In 2008 was ik al meer voor alle twee de landen en dat werkte redelijk goed. Nederland speelde fantastisch in de poulefase, Duitsland haalde de finale.

Vorig jaar in Zuid-Afrika lukte het al bijna om de droomfinale te krijgen. Eén kopbal van Puyol verpeste alles. Maar een tweede en derde plek op een wereldkampioenschap is alles behalve slecht.

Volgend jaar zal ik echt 50:50 moeten denken, alleen dan kan die finale er komen. En toch gaat mijn voorkeur altijd net even iets meer uit naar Duitsland. Waarom weet ik eigenlijk niet. Ik heb altijd in Nederland gewoond, maar ik heb wat meer sympathie voor Duitsland. En omdat iedereen op school al voor Nederland is, ben ik dat vaak niet. Moet ik volgend jaar maar niet doen. Gewoon 50:50, dan moet het lukken.

De droomfinale. Nederland-Duitsland op 1 juli in Kiev. Ik hoop het zo. En als het niet lukt, dan maar in 2014 in Rio of 2016. Desnoods 2018. Als het maar een keer gebeurd.

En wanneer het zo ver is zitten miljoenen Nederlanders en nog veel meer Duitsers te hopen dat hun land kampioen wordt. Ik zit dan lekker op de bank, benen op de poef, wat drinken en chips erbij en het maakt me niks uit wie er wint. Wat moet dat heerlijk zijn.

En vanavond: ik denk 3-1 voor Duitsland.

Die hebben Özil.

We gaan beginnen

Ergens half september begint het, ik zoek op internet data van het NK Afstanden. Hopelijk al het laatste weekend van oktober, weekje later mag ook. En dan verder zoeken: hoeveel word cups zijn er, waar en wanneer zijn de grote toernooien, wordt er in Noord-Amerika gereden, wat wordt er verreden in Thialf, dat soort vragen.

Op de site van de ISU de wereldrecords maar weer eens opzoeken. ‘Goh, da’s ook al oud, of, oh ja, mooie race was dat’, altijd weer leuk om te zien. Daar staat ook altijd al waar de grote toernooien de komende jaren verreden worden. Heb ik nog niks aan, zal ik vast vergeten, maar toch wil ik het gewoon gezien hebben.

De week voor het NK komt de schaatssfeer langzaam los: de schaatsspecial van de NUsport komt uit, er staan interviews in de krant, de kalender van dit seizoen en de samenstelling van de ploegen erbij , er komen filmpjes op nos.nl, de favorieten zeggen dat ze er zin in hebben, pushen zichzelf in de favorietenrol of vinden zich juist de underdog. Het is allemaal leuk om te zien en te lezen, maar het is wachten op vrijdag, tot een uur of 4, 5. Kijken in de omroepgids hoe laat de NOS begint op Nederland 1.

Dan wordt het vrijdag. ’s Ochtends even naar teletekstpagina 224 om te kijken of de tijd ik die eerder zag klopt. Ja? Mooi zo.

Ik kom thuis uit school. Ik maak een mok warme chocolademelk, pak wat chocoladepepernoten (mits het november is), ga op de poef zitten, recht voor de tv op zo’n 2 meter en zet Nederland 1 aan. Even nog wat interviews en sfeerbeelden uit Thialf en dan komen de verlossende woorden: Naar de start. Klaar?

Een schot en ze zijn vertrokken.

We zijn begonnen!