Je hebt van die mooie affiches in de voetballerij. Neem Brazilië-Duitsland, Argentinië-Spanje of Engeland-Frankrijk. Allemaal leuk, maar er is één affiche dat boven alle andere uitsteekt: Duitsland tegen Nederland.
Op een spandoek tijdens de laatste ontmoeting in 2005 in Rotterdam: stond geschreven:
'3x Europees kampioen, 3x wereldkampioen. En jullie?'
Gezonde rivaliteit. Bij de meeste fans is daar tegenwoordig sprake van. Gelukkig maar. Ik snap best dat mensen nog de pijn van ’74 voelen of de trots van ’88 en misschien ook nog wel woede van 40-45, maar dat is nu verleden tijd. Vooral dat laatste.
Met een Nederlandse vader en een Duitse moeder is deze wedstrijd voor mij onwijs bijzonder. Al jaren wordt mij gevraagd voor wie ik nou eigenlijk ben. Logische vraag, maar niet makkelijk te beantwoorden. Ik heb gemerkt dat het bij de grote toernooien beide landen het verste komen als ik evenveel voor ‘Oranje’ als ‘Die Mannschaft’ ben. In 2004 was ik vooral voor Duitsland (geen successen) en 2006 vooral voor Nederland. Duitsland werd toen derde in eigen land, maar meer ook niet. In 2008 was ik al meer voor alle twee de landen en dat werkte redelijk goed. Nederland speelde fantastisch in de poulefase, Duitsland haalde de finale.
Vorig jaar in Zuid-Afrika lukte het al bijna om de droomfinale te krijgen. Eén kopbal van Puyol verpeste alles. Maar een tweede en derde plek op een wereldkampioenschap is alles behalve slecht.
Volgend jaar zal ik echt 50:50 moeten denken, alleen dan kan die finale er komen. En toch gaat mijn voorkeur altijd net even iets meer uit naar Duitsland. Waarom weet ik eigenlijk niet. Ik heb altijd in Nederland gewoond, maar ik heb wat meer sympathie voor Duitsland. En omdat iedereen op school al voor Nederland is, ben ik dat vaak niet. Moet ik volgend jaar maar niet doen. Gewoon 50:50, dan moet het lukken.
De droomfinale. Nederland-Duitsland op 1 juli in Kiev. Ik hoop het zo. En als het niet lukt, dan maar in 2014 in Rio of 2016. Desnoods 2018. Als het maar een keer gebeurd.
En wanneer het zo ver is zitten miljoenen Nederlanders en nog veel meer Duitsers te hopen dat hun land kampioen wordt. Ik zit dan lekker op de bank, benen op de poef, wat drinken en chips erbij en het maakt me niks uit wie er wint. Wat moet dat heerlijk zijn.
En vanavond: ik denk 3-1 voor Duitsland.
Die hebben Özil.
Wat wil je er nu precies mee bereiken? Je mening aan het publiek verspreiden? Iets meegeven aan de mensen? Een andere kant belichten? Vind deze een beetje rommelig en een beetje te veel van je eigen mening en verhaal erin zitten :(
BeantwoordenVerwijderen