Wat een dag

Wat een dag. De afgelopen jaren ben ik hier weleens geweest in mei of juni en het was altijd mooi weer. Nu ook. Een thermometer hadden we niet in de buurt, maar het zal zeker 25 graden zijn geweest. We gingen rond twee uur naar de St. Elizabethkirche voor ons filmpje. Binnen in de kerk was het heerlijk koel, maar buiten was het warm. Voor we met de metro naar het centrum gingen, móesten we wat drinken. Even wat Apfelschorle drinken en een broodje eten. Bij het station zit dan zo’n lekker Duits winkeltje met Kuchen, chococroissant en belegde broodjes. Och, dat heb ik af en toe nodig. Een echt stuk Kuchen. Oké, dat croissantje was ‘m nog niet helemaal, maar morgen doe ik het. Of bij oma of in de stad: een echt stuk Kuchen.

Dan loop ik even later de trappen op bij het Brandenburger Tor en zie ik dat machtige bouwwerk. De warmte komt weer op me af en het liefst zou ik weer naar binnen gaan. Maar serieus, met het Brandenburger Tor op steenworpafstand pieker ik er niet over. Magistraal is het. Van kinds af aan kom ik er en ik zal er blijven komen. Bij elk bezoek van langer dan drie dagen hoort het Brandenburger Tor. En als ik binnenkort een spiegelreflexcamera heb kan ik eindelijk die echt goede foto maken. Een waar hij recht en in het midden op staat.

Dan door naar het Holocaustmonument. Dat blijft ook indrukwekkend. Sommigen zullen het vast een simpele hoop stenen vinden, maar ik vind het mooi. Of ja, mooi. Indrukwekkend, dat is het juiste woord. Daar doorheen lopen doet met elke keer denken aan wat er in deze stad (en de rest van Europa) gebeurd is 70 jaar geleden. Het museum eronder al helemaal. Een van de mooiste musea in Berlijn, echt waar. Zij weten met een beperkt aantal ruimtes een heel goed en duidelijk verhaal neer te zetten. De mooiste ruimte is die met brieven van mensen uit de concentratiekampen. Brieven van of aan hun familie. Brieven over de gruwelijkheden die ze hebben meegemaakt in de kampen. Werkelijk hartverscheurende verhalen

Het liep tegen zessen en we hadden allemaal wel genoeg gelopen. Tijd voor een terrasje, we zaten aan het monument. Ergens vreemd, maar het is nu eenmaal zo. Daar hebben we avond gegeten en het was heerlijk. Bratkartoffeln met Kassler en Apfelschorle. Een heerlijke Duitse maaltijd, een lekker stuk vlees met lekker gebakken aardappeltjes met ui. Daar kan ik echt van genieten. Ik hou van deze stad.

Wil je meer lezen over onze ervaringen in Berlijn, check www.berlinerkulturschock.wordpress.com

Praag

2012 is een even jaar en het is begin mei, dus ik was in Praag.  Hûh? Ik leg het uit: De Paaskerk in Oss heeft een gemeentecontact met een gemeente in Praag. Elke twee jaar reist een groep van ons van ongeveer dertig man naar Praag om die gemeente een paar dagen te bezoeken. Het ene jaar gaan wij die kant op, het andere jaar komen de Tsjechen hier heen. En geloof me: dat zijn, samen met de bezoeken aan oma in Berlijn, en Kerst een van de mooiste dagen van het jaar.

Het programma van zo'n bezoek ziet eigenlijk altijd hetzelfde uit. Donderdagmiddag aankomst in de kerk, ‘s avonds met z’n allen naar een kroeg. (Tsjechisch bier is trouwens stukken lekkerder dan Nederlands bier) Vrijdagochtend een stadswandeling, ´s middags vrij. ´s Avonds hebben de volwassenen een discussie, wij ‘kinderen’ gaan voetballen. Eigenlijk gaan we op elk vrij moment voetballen, kom ik later op terug. Zaterdag dan de hele dag een excursie naar een kasteel of een lange boswandeling of allebei, kan van alles zijn. Zondagochtend de gezamenlijke kerkdienst, daarna is het officiële programma voorbij. Sommigen rijden dan naar huis, anderen blijven nog even of reizen door. Maar waar het hetzelfde lijkt, is het altijd weer anders en zie je nieuwe dingen. Ook de Tsjechen komen weleens op voor hun nieuwe plekken. We waren vrijdag in een park waar mijn vader nog nooit was geweest. En hij heeft een jaar in Praag gewoond.  



Karelsbrug over de Moldau (van Wikipedia)


Praag is een fantastische stad. Mooier dan Berlijn. Nou, vooral anders dan Berlijn. Praag is in de oorlog niet gebombardeerd, dus het oude centrum ziet eruit zoals het er al weet ik hoe lang uit ziet. Het centrum is gebouwd voor mensen met paard en wagen. Je kunt uren wandelen en maar twee, hooguit drie drukke autostraten over te steken. Alleen dat al is geweldig. Combineer dat met een paar hele mooie uitzichten,de Karelsbrug, een onwijs gezellige groep Nederlanders en 20 graden met zonneschijn: Perfect.   

Voetballen dus, dat is ook perfect. Op elk vrij moment voetballen we. Na het eten, voetballen, tijdens de discussie, voetballen, na de dienst, voetballen. We doen het al jaren, en we zullen het nog jaren doen, hoe oud we ook worden. Tsjechen en Nederlanders samen. Een totaal andere afkomst, leeftijd en ander land, maar gezamenlijk sporten.
Iedere keer gaat er een kleine Messi mee, prachtig om die te zien spelen.  Tien jaar oud, dubbele schaar, panna en hij speelt ons studenten voorbij. Ook dat maakt het zo mooi.  

Echt, het voetbal is leuk, de mensen zijn leuk en de stad is zo ontzettend mooi.. Waar ik over twee jaar woon weet ik niet, maar één ding weet ik wel: Ik ga weer mee naar Praag.