“Religion is morally neutral like, say, a knife. When you use it to cut sandwiches, then a knife is a good thing; but if you use it to stick in someone’s guts, then it is a bad thing.”
Zomaar een van de uitspraken van Desmond Tutu, aartsbisschop van Zuid-Afrika.
Desmond Tutu is een held. Een van de belangrijkste voorvechters in de strijd tegen de apartheid in Zuid-Afrika, waar hij in 1984 de Nobelprijs voor de Vrede voor kreeg.
In 1995 werd hij voorzitter van de waarheids- en verzoeningcommissie. Een commissie met grote doelstellingen: De grove mensenrechtenschendingen tijdens de apartheid aan het licht brengen, de daders amnestie verlenen (vergeven) en de slachtoffers in hun waarde herstellen. (met dank aan Wikipedia en de Rough Guide Zuid-Afrika)
Tutu zei eens: "Beter dan gerechtigheid in de vorm van vergelding is gerechtigheid die tot verzoening leidt". Prachtig. Vergeven wat de ander deed en samen verder leven. Het is onwijs knap dat Tutu dit heeft gedaan. De blanken hebben hem en ‘zijn mensen’ jarenlang onderdrukt en dan ze dan toch vergeven. Daardoor is Zuid-Afrika geworden wat het nu is. Een land met nog steeds problemen, maar waar zwart en blank mét elkaar kunnen leven, in plaats van naast elkaar.
Aanstaande vrijdag wordt hij 80, Desmond Tutu. Voor zijn verjaardag heeft hij de Dalai Lama uitgenodigd, de spiritueel leider van Tibet. De Dalai Lama, nog zo iemand die de ander iets kan vergeven.
Maar hij mag niet komen, de Zuid-Afrikaanse regering heeft hem zijn visum geweigerd. En wel hierom: Zuid-Afrika heeft goede economische contacten met China. En China moet niets van de Dalai Lama hebben. Als Zuid-Afrika de Tibetaan toelaat, staat die contacten op scherp, en dat zou niet gunstig zijn voor de economie van het Afrikaanse land.
Verschrikkelijk. Ik kan het niet zo mooi zeggen als Jan Mulder, maar ik bedoel hetzelfde. Desmond Tutu en de Dalai Lama zijn mensen die de wereld verder kunnen helpen, gewoon menselijk, door te praten. Mensen die anderen kunnen insprieren. Dat de handelsrelaties belangrijker zijn dan contact tussen mensen is, tja, hoe zal ik het noemen? Dramatisch. (op z’n Mulders, dan hè)
Tutu noemde de regering in deze zaak erger dan de apartheidsregering. En dat is nogal wat. Gaat hij hierin te ver? Nou, misschien, maar eigenlijk ik vind van niet. Het niet toelaten van een vriend van een van je grootste inwoners om economische redenen is onmogelijk. Zeker als die vriend de Dalai Lama is.
Maar laten we de regering dit over een tijdje ook vergeven, zoals Desmond Tutu ook in de deed in de commissie. Maar nu nog niet. Nu is het nog te erg. De Dalai Lama weigeren, poeh.
(Ik had eigenlijk een, soort van, column over de verjaardagskwestie van Tutu willen schrijven, het is meer een ode aan de beste man geworden. Ik laat het zo.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten