Zes over half één

Het is zes over half één. Mijn ouders zijn terug van het kerstdiner, mijn broertje was bij zijn vriendin en ik was vanavond gewoon thuis, heb Pirates of the Caribbean gekeken, deel 2. In mijn eentje. Lekker eenzaam, hoor ik u denken, maar bij die films is dat nodig. Als je niet elke zin aandachtig in je opneemt, snap je er niets van. Dat heb ik tenminste. Ik had toch niets te doen, dus waarom ook niet. Leek me interessanter dan het politieke jaaroverzicht kijken.

Waar was ik, zes over half één. Ik loop naar boven en zet mijn laptopje op m’n bureau. Buiten hoor ik één vogel, die om de paar seconden tjilpt. “Tjilp, tjilp.”

Ik laat de radio maar even uitstaan en loop naar het raam. Natuurlijk niets te zien. Ik ben geen vogelkenner, maar ik hou gewoon van naar buiten kijken. Kijken wat de rest van de wereld doet.

Ik bedenk me dat ik niet voor altijd uit dat raam naar buiten zal kijken. Dat wist ik altijd al, maar nu wordt dat opeens concreet. Vandaag is de fotograaf geweest om foto’s van het huis te maken voor op de website. Ja, we gaan verhuizen.

Mijn moeder heeft een nieuwe baan in Amersfoort bij de Johanneskerk. Ik weet het sinds 2 oktober, toen was het al zo goed als rond. We blijven zeker nog tot de zomer in Oss wonen, Marc maakt zijn middelbare school gewoon hier af. Als, als we het huis kunnen verkopen verhuizen we in de zomervakantie.

Wat ik dan doe zie ik tegen die tijd wel: op kamers in Tilburg, elke dag op en neer reizen of overstappen naar de Hogeschool Utrecht. Alles op z’n tijd. Wat ik ervan vind: ik hou van nieuwe dingen.

Toch is het een gek idee, verhuizen. Ik heb het al drie keer eerder gedaan: in 1995 van Rijswijk naar Hoek van Holland. In de zomer van 2000 van ‘Hoek’ naar een huurhuis hier in Oss en drie maanden later naar waar we nu wonen. Ik weet nog wel een beetje hoe het gaat. Je hele hebben en houwen in dozen, verhuizers stoppen de helft verkeerd weg, en toch vind je alles op een dag weer terug. Je verlaat de plek waar je bent opgegroeid.

Ik heb alvast wat dingen opgeruimd, mijn ‘archief’ bijvoorbeeld. Schriftjes, tekeningen en boeken van vroeger die ik bijna allemaal bewaard heb. Van de kleuterschool tot de middelbare school. Het is ontzettend leuk om weer eens te zien. Moet je ook eens doen, oude dozen openen. Gewoon voor de lol, de nostalgie!

Het is inmiddels 8 voor één. De vogel tjilpt nog steeds. Ik leg zometeen mijn telefoon aan de oplader en m’n portemonnee en bril op mijn bureau. Ik was me, lees nog wat in de autobiografie van Nelson Mandela en val in slaap.

Morgen word ik wakker om een uur of acht – ik ben niet zo’n uitslaper, met Serious Request. Het leven is mooi.