Regen in Dublin

De regen valt als in een televisieserie; recht naar beneden. Wij zitten binnen, in een pub in Temple Bar, de uitgaansbuurt van Dublin. Buiten lopen de mensen met paraplu’s en regenpakken. Sommigen sprinten om zo snel mogelijk thuis te komen, anderen doen rustig aan en genieten van de omgeving.  Tegenover ons zit een treurige snackbar, Bruno’s, voor een snelle Ierse hap.

Binnen spelen twee muzikanten, de één gitaar en de ander harmonica. De volksliedjes zijn prachtig en zorgen samen met het glas Guinness voor mijn neus voor de echte Ierse sfeer. Guinness is pikzwart bier waarvan het schuim maar heel langzaam verdwijnt. Dat houdt het bier ‘levend’, maar er blijft onderin een laagje schuim over dat niet te drinken is. Als obers zo’n glas zien laten ze het staan. Het lijkt alsof je het op moeten drinken. Na drie keer voorbijlopen geeft de ober het op. Hij neemt het maar mee. Toeristen, moet hij denken.

Temple Bar, overdag

Buiten blijft het regenen. Zo nu en dan staat er een groepje rokers onder het afdakje van de pub. Lang houden ze het stilstaan nooit vol. Alhoewel het niet koud is komen ze snel weer binnen of lopen verder. Achter me zie ik de klassieke en, volgens mij, meest beroemde pub van Temple Bar. Een glimmend rood gebouw met een zwarte gevel met in gele letters ‘The Temple Bar’. Door de regen glimt het meer dan anders.

We praten wat, spelen Pocket Soccer (een verslavend voetbalspelletje op de telefoon) of zijn aan het kaarten. Morgen staat er weer een lange dag op het programma, om kwart over twaalf houden we het voor gezien. Bruno’s heeft de hoop opgegeven en de deuren gesloten.

Het is inmiddels droog. De kasseien glinsteren op de weg. Overal lopen groepjes lachende mensen. De sfeer is uitstekend. Geen enkel spoor van agressie. Na een kwartiertje komen we in ons hostel aan. Het bleef droog, maar het zou ieder moment weer kunnen gaan regenen. Veel Ierser kun je het niet krijgen.