Je bent er stil van

Daar zit je dan, achter die tafel, als hoofd van het trauma-ic. Een vertaler naast je, twintig microfoons voor je neus. Op een blaadje staat het geschreven. Prins Johan Friso; ernstige hersenbeschadiging. Hij komt misschien nooit meer bij bewustzijn. Nooit meer. Die woorden: nooit meer. 

Het doet pijn. Het doet pijn en je bent er stil van. Je weet even niet meer waar je het zoeken moet. Er waren een aantal scenario’s mogelijk, maar dit was wel het ergst denkbare. Er leek hier en daar wat hoop te komen. Het leek beter te gaan, maar nee. Een hartstilstand van vijftig minuten is te veel. Te lang. En dan een MRI-scan waaruit blijkt dat je ernstig hersenletsel hebt…

Friso heeft een vrouw, prinses Mabel en twee kleine kinderen van zes en zeven jaar oud. Kun je het je voorstellen; als kind van zeven horen dat je vader misschien nooit meer de oude wordt. Dat je nooit meer met je vader kan spelen, kan eten, kan lachen. Onvoorstelbaar.   

Laten we nu even geen kritiek hebben op de berichtgeving. Doen we over een paar maanden wel, dan kijken we wel wat er beter had gekund, wat de volgende keer beter moet. Nu doen we dat niet.

We zijn er stil van. Ik ga een kaarsje opsteken.